یک روز تصمیم گرفته شد من به این دنیا بیام.معبودم این طور برای من مقدر کردومن باید مطیع می بودم.دارم فکر می کنم اگر می خواستم /یعنی اگر با خودم بود بازم به این عرصه ی خاک پا می نهادم.به هر حال با قبول آنچه بر من مقدر شده بود پا گذاشتم در اولین ایستگاه از ایستگاههای زندگانیم و این یه آغاز بود.یه آغاز دشوار.آغازی برای رویارویی با تمامی آنچه در این دنیا باید یا انها روبه رو می شدم............

ایستگاه اول(کودکی من)

دوران خوبی بود.(رها از تمامی قید و بند های زندگی/رها از تمامی زشتی ها /سوار بر بال فرشته/دوستی با خدا/پاک و آسمانی/دوران غرق شدن در تمامی رویاهای رنگین کمانی)

یادمه همیشه با دوستام تو کوچه بازی می کردیم.(خاله بازی/گرگم به ها/هفت سنگ/فوتبال)خدایا  باورم نمی شه چه قدر سریع دیر می شه!!!!!!!!!!!!

انگار همین دیروز بود........................................

وقتی به اون دوران فکر می کنم بیشتر زیباییها و خوبیاش یادم میاد و خیلی کم بدی ها.

مادرم برام تعریف کرده وقتی خیلی کوچیک بودم نزدیک بوده از پشت بام خانه بیفتم پایین و شاید آن واقعه می تونست پایانی برای یک آغاز باشه.اما شاید خدا به دل مادرم رحم

کرده ومن را نبرده.شاید اگه با خودم بود همون موقع می رفتم.شاید نا سپاسی باشه اما خب اگه همون موقع رفته بودم می شدم یه فرشته ی کوچیک تو اون دنیا.

دارم فکر می کنم اولین چیز از آن دوران که در خاطرم میاد خواهرمه.این که چه قدر دوستش داشتم .هر جا می رفت من با خودش می برد.خیلی بهش وابسته بودم یادم وقتی قرار بود از خونمون بره چه قدر براش گریه کردم باورم نمی شد.مثل بهت زده ها شده بودم.چه قدر تلخ بود آن روز.الانم که به یادش میفتم بغضم می گیره.

اما دوران خوبی بود کودکیام.یادمه ادعای پسر بودنم می شد .مثل پسرا لباس می پوشیدم .موهام برخلاف خواست مامانم همیشه پسرونه می زدم.خندم می گیره یادش میفتم.خیلی احساس قدرت می کردم دراین برهه ازندگیم .اما این دوره زود گذشت بعدش تبدیل شدم به یه دختر خجالتی.کم حرف و احساساتی.درسته یه دوره ی بد بود خیلی بد و فکر می کنم تضادهای زندگیم از همون جا آغاز شد.شاید هنوزم یه آدم متضادم.(گاه باقدرت و مقاوم و گاه احساساتی و ضعیف).

از زندگی خسته شده بود.... شقیقه هاش تیر می کشید .. بی تفاوت به دیوار سفید خیره شده بود... چقدر خسته بود... از نگاهش پیدا بود. تنها اومیدانست... 

چقدر دوستش داشت؟ جواب این سوال را نمی دانست اما کسی در درونش فریاد میزد یک دنیا اما دنیا به چشمش کوچک بود...به اندازه ی تمام ثانیه هایی که با یاد او.فکر او صدای او زندگی کرده بود... اما باز هم کم بود چون همه ی انها به نظرش به کوتاهی یک رویای شیرین بی بازگشت بود.... هر اندازه که بود.مطمعن بود که دیگر بدون او حتی نفس هم برایش سنگین خواهد بود و می دانست دیگر بی او زندگی چیزی کم دارد به رنگ عشق!


نگاهش به جعبه ی کوچکی بود که روی میز بود. دستش را دراز کرد جعبه را برداشت.نفسش داشت بند می امد. یاد یک هفته پیش افتاد که با چه شوق و ذوقی رفت و خریدش تا بدهدش یادگاری .یادگاری که با ان عشق را جاودان سازد..چه قدر زیبا بود ... درخشش نگینش توجه همه را به خود جلب میکرد. چه قدر با خودش تمرین کرد. شب از هیجان خوابش نبرد. اخه فردا باهاش قرار داشت . صبح زود بلند شد . یک دوش گرفت. کت شلواری را که می دانست خیلی دوست دارد پوشید. حسابی خوش تیپ کرد. جعبه را گذاشت تو جیبش. اما طاقت نیاورد باز کرد و بار دیگر نگاهش کرد. چه قدر زیبا بود اما میدانست این زیبایی در برار ان عزیز که دلش را سال ها بود دزدیده بود هیچ است.


سر ساعت رسید. از تاخیر داشتن متنفر بود.چند دقیقه بعد او امد. کمی اشفته بود. با خودش گفت حتما برای رسیدن به من عجله کرده است. سر میز همیشگی شان نشستند. کمی صحبت کردند. کم حرف بود. بیشتر دوست داشت که بشنود. از همه چیز برایش گفت. داشت کم کم حرفاش را جمع و جور می کرد. از اضطراب تو جیبش با جعبه بازی می کرد. تا خواست حرف دلش را بزنه.. وسط حرفش پرید گفت.. .... یک چیزی را می خواستم بهت بگم. من دارم میرم. تا اخر هفته ی دیگه... دیگه هیچی نشنید .. انگار که مرد.. قلبش دیگه نمی زد.. صداش در نمی امد.گلوش خشک شده بود....تا اینکه به سختی گفت؟ چی ؟؟؟ یک بار دیگه بگو... بغض کرد گفت: من دارم میرم. مجبورم. بابا برام بیلیت گرفته. خودم هم نمی دونستم.. اصلا باورم نمیشه.فقط یک خواهش دارم این یک هفته ی اخر را باهم خوش باشیم و بذار با یک دنیا خاطرات قشنگ این داستان تموم شه...نمی خواست هیچی بشنوه. حاضر بود بقیه عمرش را بده و زمان در چند دقیقه قبل ثابت بمونه. اما حیف نمی شد.. از سر میز بلند شد. نای راه رفتن نداشت. انگار همه ی دنیا روی دوشش بود. گفت بعدا بهت زنگ میزنم. صدایی راشنید که میگفت: تو را خدا اروم باش.. مواظب خودت باش... نفهمید چه طوری خودش را رساند خونه . رفت تو اتاقش . خودش را انداخت رو تخت. و تنها صدای یک احساس خیس بود که سکوت تنهاییش را می شکاند. نفهمید چند ساعت گذشته بود. برایش مهم نبود. موبایلش را نگاه کرد 10 تا اس ام اس با 3 تا میسکال! می دانست که از نگرانی دارد می میرد. بهش زنگ زد. سعی کرد بروز ندهد  اما نشد تا صدایش را شنید که گفت بله بفرمایید بغضش ترکید....گوشی را قطع کرد . چند دقیقه بعد دوباره زنگ زد.. با خودش عهد بسته بود که اخرین خواسته اش را با جون دل انجام بدهد. و این یک هفته را با هم خوش باشند. هر روز به جاهایی سر میزدند که با هم رفته بودند. جاهایی که با هم خاطره داشتند. شب ها هم تا سپیده با تلفن حرف می زدند. به یاد تمام شب هایی که با هم تا صبح از عشق گفته بودند.


ثانیه برایشان عزیز بود. قیمتش قدر تمام عشقی بود که بهم تقدیم کرده بودند. اما این ثانیه ی عزیز خیلی بی رحم و بی تفاوت به زمین و زمان در گذر بود و یک هفته به سرعت یک نیم نگاه عاشقانه گذشت.. روز اخر شد ... لحظه ی اخر فرا رسید ... وقت گفتن خداحافظی ... نمی خواست از دستش بدهد . نمی خواست بذارد برود... نمی خواست.......... اما...............


نگاهش کرد. اخرین نگاه. چقدر دوستش داشت... گفت مواظب خودت باش.. گفت: تو هم همین طور. سخت نگیر این نیز بگذرد.


گفت: بی تو نمی گذره!!! اشک تو چشامانش حلقه زده بود اما نمی خواست اشکهایش را ببیند!بوسیدش.. چقدر گرمایش را دوست داشت . اما حیف که اخرین بوسه بود... برای اخرین بار نگاهش کرد سرش را به زیر انداخت و رفت بی خداحافظی.. صدایی را می شنید که می گفت: خداحافظ...


نگاهش به ساعت افتاد.هنوز نرفته بود . با اینکه همین چند ساعت پیش او را دیده بود اما دلش تنگ شده بود.. خیلی تنگ.


صدای موبایل او را از عالم رویا به واقعیت بازگرداند . گوشی را برداشت. صدای اشنایی بود..: من پروازم را از دست دادم. نمیرم.


می ای دنبالم؟


این بار هم چیزی نمی شنید . صدا گفت: صدام میاد؟ میگم نمی رم. پیشت می مونم . دوست دارم. می ای دنبالم؟


به خودش امد: اره . همین الان اومدم.


گوشی را قطع کرد. چه قدر خوشحال بود. زندگی با عشق و دیگر هیچ.چشمش به جعبه ی روی میز افتاد هنوز هم درخشش زیبا بود.

کاش باورم شود........کاش باورت شود...............دل خدا خیلی می گیرد زمانی که اندیشه ی پلید خیانت بر وجودت چیره می گردد...........دل خدا می شکند..............

کاش باورم شود........کاش باورت شود...............خدا آنقدر دوستمان دارد که همیشه می خواهد مراقبمان باشد حتی در لحظات گناه.............................................

شاید ندانی اما حتی زمانی که تو به او نمی اندیشی خدا به تو..........آفریده ی زیبایش می اندیشد...................خدا همیشه باتوست............خیلی نزدیک تر از آنچه فکرش را می کنی..........

خدا آه می کشد...............برای تو ........زمانی که فراموشش می کنی.......خدا عاشق توست.........باور کن .................

کاش هیچوقت فراموشش نکنم........فراموشش نکنی...............

اگر شیطان نبود..............اما بگذار باشد...........بگذار جولان دهد...............خدا مراقب من است اگر من بخواهم............

سخت است......... همیشه خوب بودن سخت بوده و هست.................اما نه به سختی بد بودن....................باور کن.............

بگذار انفاس پاک و ربانی پرورد گار بار دیگر در تو دمیده شود.............بگذار سرشتت......درونت ............روحت ........بال و پر گیرد..........

خواهی توانست تا عرش پرواز کنی .......اگر خدا بخواهد..........اگر تو از خدا بخواهی................

خدایا کمکم کن خوب بمانم...........نگذار فراموشت کنم...................نگذار شوم یکی از بدها............واگر هم شدم .........باز فراموشم نکن....می دانم نخواهی کرد................حتی اگر خیلی خیلی بد هم شده باشم........

امید را از من نگیر.........نگذار در این وادی پست و گذرای زمین...... .مفلوک شیطان و اندیشه های شیطانی شوم................................

مسئولین یک مؤسسه خیریه متوجه شدند که وکیل پولداری در شهرشان زندگی می‌کند و تا کنون حتی یک ریال هم به خیریه کمک نکرده است. پس یکی از افرادشان را نزد او فرستادند.
مسئول خیریه: آقای وکیل ما در مورد شما تحقیق کردیم و متوجه شدیم که الحمدالله از درآمد بسیار خوبی برخوردارید ولی تا کنون هیچ کمکی به خیریه نکرده‌اید. نمی‌خواهید در این امر خیر شرکت کنید؟

وکیل: آیا شما در تحقیقاتی که در مورد من کردید متوجه شدید…

که مادرم بعد از یک بیماری طولانی سه ساله، هفته پیش درگذشت و در طول آن سه سال، حقوق بازنشستگی‌اش کفاف مخارج سنگین درمانش را نمی‌کرد؟
مسئول خیریه: (با کمی شرمندگی) نه، نمی‌دانستم. خیلی تسلیت می‌گویم.
وکیل: آیا در تحقیقاتی که در مورد من کردید فهمیدید که برادرم در جنگ هر دو پایش را از دست داده و دیگر نمی‌تواند کار کند و زن و ۵ بچه دارد و سالهاست که خانه نشین است و نمی‌تواند از پس مخارج زندگیش برآید؟
مسئول خیریه: (با شرمندگی بیشتر) نه . نمی‌دانستم. چه گرفتاری بزرگی …
وکیل: آیا در تحقیقاتتان متوجه شدید که خواهرم سالهاست که در یک بیمارستان روانی است و چون بیمه نیست در تنگنای شدیدی برای تأمین هزینه‌های درمانش قرار دارد؟
مسئول خیریه که کاملاً شرمنده شده بود گفت: ببخشید. نمی‌دانستم اینهمه گرفتاری دارید …
وکیل: خوب. حالا وقتی من به اینها یک ریال کمک نکرده‌ام شما چطور انتظار دارید به خیریه شما کمک کنم!؟